Over mij

Mijn reis terug naar mezelf

Eens hoorde ik mezelf zeggen; “Ik heb alles… en toch voel ik me niet gelukkig.”

Ik weet nog precies hoe die woorden uit mijn mond kwamen. Ze verrasten me, omdat ze waar waren.

Van buitenaf leek mijn leven compleet. Ik had een gezin, een relatie, een huis en alles wat ik dacht nodig te hebben om gelukkig te zijn. En toch voelde ik diep vanbinnen dat er iets ontbrak. Niet omdat er iets mis was met mijn leven, maar omdat ik steeds verder verwijderd was geraakt van mezelf.

Die ene zin werd het begin van een reis die mijn leven voorgoed veranderde.

Ik ging op zoek. Niet naar méér, maar juist naar minder. Minder moeten, minder voldoen aan verwachtingen, minder leven vanuit wat hoorde. Ik wilde ontdekken wie ik werkelijk was, los van alle rollen die ik had aangenomen en de overtuigingen die ik onderweg had verzameld. Ik stelde mezelf vragen die ik jarenlang uit de weg was gegaan. Wie ben ik? Waar word ik écht gelukkig van? Wat heb ik nodig? Welke keuzes maak ik vanuit liefde en welke vanuit angst? Welke verhalen draag ik met me mee die eigenlijk nooit van mij zijn geweest?

Mijn zoektocht bracht me bij boeken, opleidingen, cursussen, gesprekken, inspirerende ontmoetingen en reizen. Maar de grootste ontdekking deed ik niet ergens buiten mezelf, ik vond haar in mezelf. In die zoektocht ontdekte ik ook Human Design. Voor het eerst kreeg ik woorden voor wat ik mijn hele leven al had gevoeld, maar nooit goed had kunnen verklaren. Waarom ik bepaalde keuzes anders maakte dan anderen, waarom ik situaties anders ervoer, waarom sommige dingen me energie gaven en andere me juist volledig uitputten. Human Design gaf me geen nieuwe identiteit, maar vooral herkenning. Het bevestigde wat ik diep vanbinnen eigenlijk al wist. Het hielp me mezelf niet langer te vergelijken met anderen, maar te begrijpen dat mijn manier van voelen, waarnemen en leven er helemaal mocht zijn. Dat inzicht gaf me rust, vertrouwen en nog meer toestemming om mijn eigen pad te volgen.

Langzaam begon ik te leven vanuit mijn eigen waarden in plaats van vanuit verwachtingen. Ik leerde luisteren naar mijn gevoel, mijn grenzen serieus te nemen en trouw te zijn aan wat voor mij klopte. Het bijzondere was dat, hoe dichter ik bij mezelf kwam, hoe meer ruimte er ook ontstond voor de mensen om mij heen. Ik verwachtte minder van mijn partner, mijn kinderen en mijn omgeving. Niet omdat zij veranderden, maar omdat ík veranderde. Juist daardoor ontstond er meer verbinding, meer vrijheid, meer liefde.

Ik besefte dat bewustwording niet gaat over iemand anders worden, het gaat over herinneren wie je altijd al bent geweest.

Gaandeweg gebeurde er iets wat ik nooit had kunnen bedenken. Hoe beter ik leerde luisteren naar mijn eigen binnenwereld, hoe sterker mijn intuïtie zich begon te laten horen. Ik merkte dat ik soms dingen wist zonder precies te begrijpen waar dat weten vandaan kwam. Alsof er af en toe een inzicht of een zachte wijsheid in mij opkwam waarvan de betekenis zich pas later liet zien. Regelmatig bleek dat wat ik intuïtief had aangevoeld te kloppen nog voordat mijn hoofd er woorden aan kon geven.

Ook voelde ik steeds duidelijker wanneer woorden niet overeenkwamen met wat iemand werkelijk voelde. Achter een glimlach voelde ik verdriet, achter boosheid voelde ik pijn, achter controle voelde ik vaak angst. In het begin vond ik dat verwarrend. Ik twijfelde aan mezelf. Was dit verbeelding? Wilde ik ergens betekenis aan geven? Maar hoe vaker ik mijn intuïtie serieus nam, hoe vaker ik merkte dat zij mij de weg wees.

Ik begon me verder te verdiepen in bewustzijn, energie en intuïtieve ontwikkeling. Niet vanuit nieuwsgierigheid alleen, maar omdat ik voelde dat dit een wezenlijk onderdeel van mij was. Niet veel later diende zich opnieuw een bijzondere ervaring aan. Niet omdat ik ernaar op zoek was, maar omdat het leven mij er als vanzelf naartoe leek te leiden.

Iemand met wie ik al langer in contact was, nodigde mij uit om me af te stemmen op een overleden dierbare. Zij zag iets in mij wat ik nog niet kon zien. Nieuwsgierig, maar zonder verwachtingen, stelde ik me ervoor open. Tot mijn eigen verwondering bleek er daadwerkelijk contact te ontstaan.
Die ervaring raakte me diep. Niet omdat ik ineens overal antwoorden op had, maar omdat ik voelde dat er iets in mij werd aangeraakt wat verder onderzocht wilde worden.
Vanaf dat moment ben ik me bewust gaan verdiepen in het contact maken met overleden dierbaren. Hoe meer ik oefende, hoe natuurlijker het voelde om me af te stemmen op deze liefdevolle energie. Alsof ik stap voor stap een taal leerde verstaan die altijd al ergens in mij aanwezig was geweest.
Nog steeds zie ik dit als een ontwikkelproces. Het ontvangen van indrukken en boodschappen gaat steeds vanzelfsprekender, maar de kunst zit vooral in het zorgvuldig interpreteren en vertalen ervan. Dat vraagt oefening, vertrouwen en overgave.

Juist daarom wil ik me hierin blijven ontwikkelen. Ik zie hoeveel waarde deze manier van afstemmen kan toevoegen aan mijn coaching. Soms dient zich een inzicht aan dat iemand zelf nog niet kon zien of benoemen. Zo’n inzicht kan net dat ontbrekende puzzelstukje zijn waardoor iemand zichzelf of een situatie ineens beter begrijpt. En vanuit dat begrip ontstaat vaak ruimte om andere keuzes te maken.

Toch is deze weg niet alleen mooi. Bewust leven vraagt moed.

Er zijn momenten waarop ik voel wat niet wordt uitgesproken. Waarop ik zie dat iemand handelt vanuit oude pijn, terwijl diegene zich daar misschien nog niet bewust van is. Er zijn ook momenten waarop ik de wereld anders waarneem dan ik haar vroeger zag.
Dat bracht mij niet alleen mooie inzichten, maar ook uitdagingen. Er is een periode geweest waarin ik me soms liet meeslepen door alles wat ik zag en dacht te zien. Ik kon me verliezen in verhalen over systemen, maatschappelijke ontwikkelingen en alles wat volgens mij niet klopte. Langzaam merkte ik dat mijn aandacht steeds meer naar buiten ging, terwijl mijn verlangen juist was om dichter bij mezelf te blijven. Gaandeweg besefte ik dat ook dit onderdeel was van mijn ontwikkeling.

Niet alles wat mijn aandacht vraagt, verdient mijn energie.

De grootste uitdaging bleek niet te liggen in wat er buiten mij gebeurt, maar in de keuze die ik daarin zelf steeds opnieuw mag maken. Steeds vaker kies ik er bewust voor om mijn aandacht niet te laten leiden door angst of boosheid, maar door vertrouwen. Ik kies ervoor mijn energie te richten op datgene waar ik werkelijk invloed op heb: hoe ik leef, hoe ik anderen ontmoet en hoe ik trouw blijf aan mezelf. Tegelijkertijd blijf ik nieuwsgierig en onderzoekend. Ik ben me ervan bewust dat niet alles wat ons als waarheid wordt aangereikt, voor mij ook als waarheid voelt. Daarom blijf ik steeds opnieuw voelen, onderzoeken en afstemmen op wat voor míj klopt. Dat is voor mij bewust leven.

Mijn missie is niet om mensen te vertellen hoe zij moeten leven. Mijn missie is om mensen te laten herinneren wie zij in wezen zijn. Ik geloof dat we allemaal een innerlijk kompas hebben, een intuïtie die ons de weg wijst en een diep weten dat gemakkelijk overstemd raakt door de drukte van alledag. Wanneer we weer leren luisteren naar die stille stem in onszelf ontstaat er ruimte, ruimte om te leven vanuit vertrouwen, vrijheid en in verbinding met wie we werkelijk zijn.
Dat is wat ik zelf heb mogen ervaren, en dat is wat ik ieder mens gun.

Misschien herken je iets van jezelf in mijn verhaal. Misschien voel jij ook dat er meer is dan het leven dat je tot nu toe hebt geleefd. Dat er ergens diep vanbinnen een stem is die zachtjes blijft fluisteren. Als dat zo is, weet dan dat die stem er niet is om je weg te halen van jezelf. Ze wil je juist weer thuisbrengen.
Thuis, bij wie je werkelijk bent.